Ekki er hægt að mæla með að gerðar séu ,,traustæfingar" með nýjum hóp sem fela í sér að fleygja sér fram af borðum og stólum, láta aðra í hópnum grípa sig o.s.frv. Í fyrsta lagi geta svona æfingar, hvort sem um börn eða fullorðna er að ræða, verið stórhættulegar. Í öðru lagi eru æfingar sem þessar kvöl og pína fyrir þá einstaklinga (fullorðna, ekki síður en börn) sem eru á einhvern hátt líkamlega óöruggir (t.d. vegna líkamsþyngdar eða snertifælni).  Og í þriðja lagi gera þær sjaldnast nokkuð til að byggja upp traust í hóp!

Kennari/leiðbeinandi getur hins vegar haft heilmikil áhrif til góðs hvað varðar uppbyggingu trausts í hóp. Það gerir hann meðal annars með því að:

·          Leyfa sjónarmiðum allra í hópnum að njóta sín á jafnréttisgrundvelli.

·          Ítreka við nemendur og minna reglulega á mikilvægi þess að trúnaður ríki um það sem fer fram í leiklistartímum eða á æfingum.

·          Að sýna vinnu nemenda þá virðingu að tryggja að næði sé til að vinna.

·          Að fara ekki of bratt í æfingar sem krefjast mikils; félagslega, andlega og tilfinningalega, af nemendum. Þannig öðlast kennarinn/leiðbeinandinn traust nemenda sinna, og hópurinn byggir upp traust innbyrðist skref fyrir skref.

Eftirfarandi tvo leiki mætti flokka sem n.k. traustæfingar, en báðir eru fullkomlega hættulausir, og þar að auki skemmtilegir!

Traust-lestin:

Hópurinn býr til langa halarófu, með því að grípa um mittið (eða axlir) á næsta manni. Svo loka allir augunum, nema sá sem fer fremstur; eimreiðin. Eimreiðin fer svo af stað og teymir hópinn um rýmið, fyrst hægt, en eykur svo hraðann. Allir hinir verða að hafa augun lokuð - sem er hægara sagt en gert, sérstaklega þegar lestin er komin á fulla ferð!  Svo fá auðvitað allir að prófa að vera eimreið!

Veggurinn:

Höfundarréttur © Vigdís Jakobsdóttir 2003