|
|
|
|
Forsíða > Leiklist í skólum > Fræðslupakkar og kennsluefni > Öxin og jörðin > Viðtal við leikmyndahönnuð
|
| Viðtal við leikmyndahönnuð |
 Gretar Reynisson er höfundur leikmyndar.
Hvenær byrjaði þín vinna og hvernig undirbjóstu þig fyrir þetta verkefni?
Vinna mín hófst í ágúst þegar Stefán kom til mín og bað mig um að vinna þetta verkefni. Leikgerðin var ekki tilbúin og þá las ég bókina. Ég þekki vel til í Skálholti og hafði komið til Hóla og svo heimsótti ég Þjóðminjasafnið - en bókin er aðal sjóðurinn. Ólafur skrifar þetta það skýrt og vel að það dugar manni langt.
Hvernig gerist þetta? Það sem við sjáum á sviðinu, var það fyrsta hugmyndin?
Táknið kom mjög fljótt. Þetta krossmark, þessi tvö trúarbrögð, kaþólskan og lútherstrúin og pólitísk staða landsins. Form kaþólsku kirkjunnar kallast einnig á við krossinn, kapellurnar út til hliðanna. Ég gerði krossmark yfir sviðið og það má segja að þar mætist stálin stinn. Ég byrjaði með flatan kross en það varð of skýr táknmynd, þá beygði ég hann og þá kom íslenska landslagið í ljós– melurinn. Kaðlarnir fjórir sem hanga niður úr loftinu standa fyrir Hólakirkju, Skálholstkirkju, Dalina og Þingvelli.
Sögusviðið spannar Hóla í Hjaltadal, Skálholt, Þingvelli, Kaupmannahöfn og marga fleiri staði jafnt utanhúss sem innan, kirkjur og útihús. Var enginn höfuðverkur að ná utan um þetta allt?
Þegar ég tók verkefnið að mér vissi ég af þessu víðfeðma sögusviði og gerði mér grein fyrir því að leikmyndin yrði að vera opin. Þegar ég var komin niður á þessa lausn, sem nú sést á Stóra sviðinu, í samvinnu við leikstjóra og höfund leikgerðar þá leystist margt í hans vinnu við leikgerðina – þannig leiðir eitt af öðru.
Þegar þú vinnur hugmynd að leikmynd sérðu þá líka fyrir þér hvernig lýsingin spilar með og búningarnir?
Ég geri módel og hef alltaf ljós í þeim til að sjá fyrir mér hvernig þetta geti litið út. Ég er ekki að búa til skreytingar utan um sögu heldur virkni – leikmynd sem er virk sem hluti af framvindu og frásögn.
Hvað þykir þér vænst um við sýninguna/leikmyndina?
Á þessum tímapunkti, rétt fyrir frumsýningu, sér maður að leikmyndin og öll sú vinna sem er að baki skilar sér og það er ánægjulegt, manni þykir vænt um það. Ég get ekki nefnt eitthvað eitt.
Hvað var erfiðast?
Þetta er alls ekkert auðvelt! Það er ekkert gefið. Eðlilega þurfti ég að leita lausna við ýmsu og stundum lenti ég í strandi en þegar allt var farið að ganga upp og ég skilaði því sem ég var sáttur við var ekki til neitt sem hét erfitt. Það er skemmtileg mótsögn í þessu – ef maður lendir í “erfiðleikum” þá koma kannski bestu hugmyndirnar í kjölfarið. Þannig að “erfiðleikarnir” eru í raun af hinu góða!
Hefurðu lent í því að vera með hugmynd sem ekki er framkvæmanleg?
Já að sjálfsögðu. Þá annað hvort finnur maður aðra lausn eða leitar leiða við að framkvæma hugmyndina á annan hátt. Maður fer aldrei í gang með eitthvað sem er ómögulegt.
|
|
|
|
