Ó Evíta mín!
Viđlag:
Ć ć ć ć,
ć Evíta mín,
allt horfiđ burt,
hvar er ástin mín?
Ć ć ć ć,
tóm kvöl og pín,
allt horfiđ burt,
ó Evíta mín!
Mitt hjarta brátt springur 
af eintómri ást
í eyrum mér syngur
og lungu mín slást.
Af heitri ţrá vefur
sér tunga um tönn.
Á kjaftinn mér gefur
mín ástarţrá sönn.
Viđlag:
Ć ć ć ć ...
Í höfđi mér veina
hátt raddir „ó vei!“
Og nýru mín kveina
„ó hjálp, nú ég dey!“
Ástin mig blindar
og byrgir mér sýn,
mér segir til syndar.
Hvar ert' ástin mín?
Viđlag:
Ć ć ć ć ...
Svín svín svín
Svín, svín, svín
uppáhaldsdýrin mín
sćtar alćtur
sem fara ekki á fćtur
sama hvađ sólin skín.
Svín, svín, svín
ţau eru svo ferlega fín
ţau flatmaga í drullu
og rýta á fullu
og prumpa svo rétt upp á grín.
Ef ţú skođar inn í svín
ţá sérđu und'reins elskan mín
ađ ţar er bara beikon og skinka
og hamborgarahryggir tveir
en ef ađ étnir eru ţeir
byrjar svíniđ samstundis ađ minnka
Svín, svín, svín
ekkert jafn fallega hrín
međ uppbrettu trýni
ţau aus'úr sér gríni
sem er á viđ öll vítamín.
Svín, svín, svín
Svín, svín, svín
Svín, svín, svín!
Upphafssöngur
Ímyndunarvćngina
ákaft nú ég ţen
á hugarflugi háu
međ H.C. Andersen.
Í öllum heimi er enginn
sem ćvintýri kann
eđa ađ segja sögur
jafn sannfćrandi og hann.
Viđ sáldrum á ţig dufti
og svífum međ ţig burt
á sagnavćngjum ţöndum
yfir ţúsundum af löndum
ţar sem allra handa spurninga er spurt.
Međ dufti viđ ţig dáleiđum
og dćmum til ađ vera hér um kjurrt
en kanna ţessi lönd um leiđ
og líđa í ćvintýradraumi burt.
Međ töframćtti togum viđ ţig međ
í töfraheima svo ţú fáir séđ.
Klaufa hér og klaufa ţar
kóngsdóttur og nornarskar.
Risahund eđa ringlađ sprund,
ríkan dáta... á dauđastund.
Börnin eins og brúđur
bíđa jafnan spennt,
svo gerist eitthvađ undur
eitt og tvennt og ţrennt.
Seidskrattasöngur
Kveljum nú ţann dáđadurt
hausinn burt
hausinn burt.
Um leiđ og viđ höfum spurnar spurt 
spýtist hausinn burt.
Viđ látum hann í lokađ búr
augun úr
augun úr.
Kannski viđ leggjum ţau svo í súr.
Sjúgum augun úr.
Hvađ ef ađ augun svo mćna á mig
mökuđ í sýru og ásaka ţig?
Í tunnunni synda ţauhring eftir hring
hrćdd ţví ađ kúpuna vantar í kring.
Dingalingaling! Dingalingaling!
Dingalingaling! Dingalingaling!
En svo tek ég
auga fyrir auga
og ég bursta
tönn fyrir tönn
og svo máta ég
auga fyrir auga
– undir tönn.
Lokasöngur
Leikararnir flugiđ nú lćkkavinur minn
í lendingunni ţakka ţér samfylgdina' um sinn.
En andarunginn svífur og sagnaskáldiđ Hans
á svanavćngjum ţöndum
yfir ţúsundum af löndum
og hjúfra sig ađ hjarta sérhvers manns.
Međ dufti viđ ţig dáleiddum
en duftiđ nú frá auga blćs ég burt
og gleđst yfir hve góđ og stillt
ţiđ gátuđ veriđ lengi hér um kjurt.
Viđ óskum ţess svo helstţótt viđ höfum núna lent
ađ hugur geymi ef til villeitt og tvennt og ţrennt.
