Að jafnaði eru tveir fastráðnir leikstjórar að störfum hjá Þjóðleikhúsinu en aðrir ráðnir til einstakra verkefna. Starf leikstjórans er fjölþætt. Hann hefur ákveðna sýn á verkið og útfrá því velur hann sér samstarfsfólk; leikara og listræna stjórnendur eins og leikmynda-, búninga-, og ljósahönnuð. Þegar allir hittast á fyrsta samlestri er hugmyndavinna að leikmynd, búningum og lýsingu gjarnan vel á veg komin og oft er líkan af leikmyndinni kynnt strax í upphafi æfingatímabilsins. Síðan hefst vinnan með leikurunum. Saman móta leikstjóri og leikarar karakterana og “sittúasjónir” leikritsins. Fyrst er jafnan lesið í gegnum verkið nokkrum sinnum og rætt um það vítt og breitt. Spáð og spekúlerað. Stundum fara leikarar í mikla rannsóknarvinnu til að geta sett sig í spor karaktersins. Framan af er unnið í bútum; bara stutt atriði tekin fyrir í einu en þegar líður á æfingatímabilið er farið að renna stykkinu eins og það er kallað, þá er það leikið frá upphafi til enda.  Þá sér leikstjórinn heildarmyndina og getur út frá því ákveðið hvaða senur þarf að pússa betur og slípa eða hvort eitthvað er alveg út úr kú og verður að breyta. Leikstjóri gefur nótur; þær geta verið varðandi tónlistina, ljósin, tímasetningar á innkomu leikaranna, samspil þeirra, tækni, innlifun og allt mögulegt fleira. Þetta var dæmi um hefðbundna vinnu í leikhúsinu. Dæmi um annars konar vinnu er spunaleikhús. Þar verður leiksýningin til uppúr spunavinnu leikhópsins með leikstjóranum.