Þessi mynd sýnir vel veruleika hvíslarans, í skuggunum bakvið tjöldin, en þarf stöðugt að vera vakandi og fylgjast með hverju smáatriði í sýningunni.

Starf hvíslarans er sveipað dulúð og í hugum margra jafnvel rómantískum ljóma, enda óneitanlega um nokkuð sérstakt starf að ræða.

Við Þjóðleikhúsið er einn fastráðinn hvíslari, sem er þar með eini fastráðni hvíslarinn á landinu! Helga Stephensen hefur gegnt þessu starfi um árabil, og er því orðin þaulvön starfinu. Hún hvíslar eingöngu í sýningum á stóra sviðinu, en á minni sviðunum er hvíslara annað hvort sleppt eða fenginn er hvíslari sérstaklega.

Hlutverk hvíslara er e.t.v. mikilvægast á æfingatímabilinu, um það leyti þegar leikarar eru að sleppa handritum, oft um miðbik æfingatímans. Sjaldgæft er að leikarar læri textann áður en æfingar hefjast eða strax í upphafi æfingatímabils. Ein af ástæðunum fyrir þessu að það er einfaldlega auðveldara að læra texta samhliða sviðshreyfingunum. Listrænt séð er líka gott að gefa sér tíma í að tengja textann við persónuna sem verið er að skapa á sviðinu, en oftast reynir fólk að vera búið að læra textann um miðbik æfingatímabilsins.

Á æfingum er mjög mikilvægt fyrir hvíslara að vera stöðugt á verði, og gleyma sér ekki andartak, því leikhópurinn reiðir sig á að hann/hún grípi inn í ef einhver ruglingur fer í gang eða ef einhver hikstar á textanum. Og þegar hvíslari þarf að grípa inní, þá er mikilvægt að hvísla ekki, heldur koma með textann á ákveðinn og skýran hátt, en þó án þess að hrópa. Hvíslari á ekki að þurfa að endurtaka það sem hann segir af því að leikari hefur ekki heyrt hvað sagt var.

Orð og setningar sem hvíslari heyrir gjarnan í sínu starfi:

Gefðu mér stikkorðið aftur! = Segðu setninguna sem kemur á undan minni replikku.

Hvað er stikkið mitt? = Á eftir hvaða setningu á ég að segja mína replikku?

Viltu koma aðeins með replikkuna? = Viltu lesa fyrir mig það sem ég á að segja?

Hvað er kjúið mitt? = Hvað á ég að taka til viðmiðunar? (T.d. til að koma inn eða byrja að tala).

Meira: Störfin á bakvið tjöldin